અનિલ ચાવડા

સૌ પ્રથમ તો શબ્દ છે હથિયાર એ ભૂલું નહીં;
બીજું એ કે હારીને હેઠું કદી મૂકું નહીં.

કોઈ હાથે સ્કૂલ બસમાં ફિટ થયેલો એક બોમ્બ,
પ્રાર્થના કરતો હતો કે, ‘કાશ હું ફૂટું નહીં.’

કોઈએ પકડી મને ફેંક્યું હશે બાકી તો હું,
આબરૂનું ચીંથરું છું જાતે કંઈ ઊડું નહીં.

લાગણીનું તેલ રેડ્યા કર હૃદયના કોડિયે,
જેથી અંદર હું સતત પ્રગટેલો રહું, બુઝું નહીં.

સાંજ, તું, હું, આંખમાં છલકાતો આલ્કોહોલ, મૌન;
એક પણ કારણ નથી એવું કે હું ઝૂમું નહીં.

જિંદગી સહદેવ જેવી છે કશું બોલે નહીં,
હું ય એવો છું કે સામેથી કશું પૂછું નહીં.

ઊઠતા જોયો મને એણે સભામાંથી, થયું;
હું ભલે દુનિયાથી ઊઠી જાઉં, પણ ઊઠું નહીં.

બોજ ઉંમરનો મને દઈ તું નમાવી નૈં શકે;
એથી બહુ બહુ તો કમરમાંથી વળું, ઝૂકું નહીં.

~ અનિલ ચાવડા

માણો આધુનિક ગુજરાતી શેરો-સાયરી.....

શબ્દના બંધાણ અમને કેટલા નડતા રહ્યા,

સાત મજલા રાતદિન સીડી વગર ચડતા રહ્યા.
           ---- ચિનુ મોદી

________________________________________________

જીવતા તો હાથ ના દીધો કદી;
ઊંચકી એ લઇ ગયા 'કૈલાસ'ને !!
– 'કૈલાસ' પંડિત

________________________________________________

આવી વિષમ દશાનું નિવારણ કરો કોઈ
ફૂલોની ગોદમાં મને શબનમનો ત્રાસ છે
                'નૂર'પોરબંદરી

________________________________________________

હતી એકસરખી જ હાલત અમારી
મળી ઘર વગરની મને એક બારી

ભણેલી-ગણેલી મળે લાગણીઓ
ન સમજી શકે કૈં અભણ આંખ મારી.

ભાવેશ ભટ્ટ

________________________________________________

સરળથી ય સરળ છે એની સરળતા
નથી શબ્દ સમજાવવા કોઇ મળતા
લખું તોય લખતાં ન કાંઇ લખાયે
શમી જાય છે ભાવ હૈયે ઉછળતાં
અજબ મારા મનની *દશા* થઇ રહી છે
જુઓ લીલા કોલેજમાં જઇ રહી છે

-આસિમ રાંદેરી

________________________________________________

ફૂટીને રડે છે મુજ હાલત પર મારા પગનાં છાલાંઓ,
કંટકથી ભર્યા પંથે આંખો મીંચીને જ્યારે ચાલું છું.

ગની દહીવાલા

________________________________________________

ફકીરી હાલ જાણી ને અમારા હાલ ના પુછો
પ્રણયના નામની અમને બહુ જુની બિમારી છે

ગફુલ રબારી"ચાતક"

________________________________________________

તકલીફ શરૂઆતમાં થોડીક પડે પણ
મારાથી કબર મારી આ ટેવાઈ જવાની

-હર્ષ બ્રહ્મભટ્ટ

________________________________________________

એક વર્તુળના પ્રવાસી આપણે
આજ છે આરંભ ને આ અંત છે

-ઉર્વીશ વસાવડા

________________________________________________

મારા જીવનનો આરંભ એવા ઢંગથી થયો,
એટલે તો અંત એનો ખરા જંગથી થયો.
- મુકેશ દવે

________________________________________________

માછલી સાથે જ દરિયો નીકળ્યો,
લ્યો ઋણાનુંબંધ પાછો નીકળ્યો.
સાંજ પડતાયે ફર્યું ના એટલે,
શોધવા પંખીને માળો નીકળ્યો.
- ધૂની માંડલિયા

________________________________________________

મત્સ્ય વીંધાયું હતું કે કર્ણ વીંધાયો હતો,
યુદ્ધનો પ્રારંભ એ ક્ષણથી મંડાયો હતો.

ગોપાલ શાસ્ત્રી

________________________________________________

સુખ  માટેની શોધ,એ દુઃખનું  કારણ છે,
સીધી  છે  વાત ;ઝેર -ઝેરનું  મારણ છે.

કાન્ત

________________________________________________

લીલવો  આવકાર ક્યાં  શોધું,
શુષ્ક  લાગે છે  દ્વાર દ્વાર મને.
બે'ક  નિ:શ્વાસ   કોઇના ઝીલું,
એમ પૃથ્વી  ઉપર પથાર મને.
- હરજીવન દાફડા

________________________________________________

ખાલીપાથી ખખડેલો છુ.
હું બંધ મકાનનો ડેલો છુ.

ખુદને શોધવાની પાછળ હું,
બહુ જગ્યાએ ભટકેલો છુ

~સુધીર દત્તા

________________________________________________

દર્પણમાં ક્યાંક ગુમ થઈ છે રમેશતા,
શોધ્યા કરું છું શ્વાનની પેઠે ફરારને.
~ર.પા.

________________________________________________

સૌની ભીતર પડ્યો હોય છે
એક ચમકતો હીરો,
ચલો શોધીએ ભીતર જઈને
ખુદની તેજ-લકીરો;
ભીતર ભર્યું જ છે અજવાળું ના ઝળહળીએ કેમ?
આ વખતે તો સ્વયં પ્રગટીએ ચલો દીવાની જેમ.

– અનિલ ચાવડા

________________________________________________

દેખ  અજવાશમાં  બકોરું  છે,
શોધ કઈ બાજુ મીણ ઓછું છે.!

-સ્નેહી પરમાર

_______________________________________________

જળ બધું  એઠું  કરી નાંખ્યું  હતું,
શોધવા જાઓ તો માછલીઓ હશે !

- ભરત વિંઝુડા

________________________________________________

તું  મને ગુપ્તવાસમાં લઈ જા !

ખોઈ નાંખી છે ક્યાંક જન્નત મેં
શોધવી  છે, તપાસમાં લઈ જા !
-ભરત વિંઝુડા

(Special thanks to Dipak Bagdad) 

Happy birthday - અનિલ ચાવડાSir......

લીલોતરી નામે ય એક્કે પાંદડું સ્હેજે ખખડવાનું નથી,
વરસાદ થઈને તું ભલે વરસે અહીંયા કૈં પલળવાનું નથી.

તું મોજું દરિયાનું જ સમજીને ફરી વર્ષો સુધી બેસી રહ્યો,
એ ફક્ત રંગોથી મઢેલું ચિત્ર છે સ્હેજે ઉછળવાનું નથી.

હું ભીંત પર માથું પછાડું ? રોજ છાતી કૂટું ? રોવું ? શું કરું ?
હું એક એવું સત્ય છું જે કોઈ દી સાચ્ચું જ પડવાનું નથી.

એ માણસો સઘળા ય રસ્તામાં મને ઢીલા મુખે સામા મળ્યા,
કે જેમણે એવું કહ્યું’તું, :બસ હવે પાછા જ વળવાનું નથી.”

છે દેહ રૂના પૂમડાંનો ત્યાં સુધી સઘળું બરાબર છે / હતું,
પણ આગમાં કાયમ રહેવાનું અને સ્હેજે સળગવાનું નથી.
- અનિલ ચાવડા

અનિલ ચાવડા

બી, પછી કૂંપળ, પછી ડાળી, પછી ઉપર કળી મૂક;
એમ મારી જિંદગીને પણ વ્યવસ્થિત સાંકળી મૂક.
બેઉં ભેગાં મોકલીને આમ ના ગૂંચવ મને તું,
સુખ અને દુઃખની વચાળે કોઈ રેખા પાતળી મૂક.
- અનિલ ચાવડા

તમને ખાલી મળવું’તુ- અનિલ ચાવડા

તમને ખાલી મળવું’તું, ભીતરથી ઝળહળવું’તું;
નસમાં વહેતા શાંત લોહીને ઝરણા જેમ ઉછળવું’તું.

ના ના એવું ખાસ નથી,
પણ છાતી અંદર શ્વાસ નથી;
હમણા હમણાથી આંખોમાં
ટકતું બહુ આકાશ નથી.
આંખો અંદર આભ ભરીને મારે તો વાદળવું’તું.
તમને ખાલી મળવું’તું, ભીતરથી ઝળહળવું’તું.

રુવાંટીઓ ક્યે,”એ ફૂંકે ને
તો જ અમે ફરફરીએ;
એમનેમ મળવાની વાતો
અમે ય થોડા કરીએ?
પાણી અંદર ઢેફું પીગળે એ રીતે પીગળવું’તું.
તમને ખાલી મળવું’તું, ભીતરથી ઝળહળવું’તું.

- અનિલ ચાવડા
અનિલનું તાજગી સભર ગીત

તમને ખાલી મળવું’તું

તમને ખાલી મળવું’તું
તમને ખાલી મળવું’તું, ભીતરથી ઝળહળવું’તું;
નસમાં વહેતા શાંત લોહીને ઝરણા જેમ ઉછળવું’તું.

ના ના એવું ખાસ નથી,
પણ છાતી અંદર શ્વાસ નથી;
હમણા હમણાથી આંખોમાં
ટકતું બહુ આકાશ નથી.
આંખો અંદર આભ ભરીને મારે તો વાદળવું’તું.
તમને ખાલી મળવું’તું, ભીતરથી ઝળહળવું’તું.

રુવાંટીઓ ક્યે,”એ ફૂંકે ને
તો જ અમે ફરફરીએ;
એમનેમ મળવાની વાતો
અમે ય થોડા કરીએ?
પાણી અંદર ઢેફું પીગળે એ રીતે પીગળવું’તું.
તમને ખાલી મળવું’તું, ભીતરથી ઝળહળવું’તું.

- અનિલ ચાવડા

સંતાડી રાખ્યું છે.. ...અનિલ ચાવડા

જેની માટે મેં મારું આંસુ સંતાડી રાખ્યું છે,
એણે એની આંખોમાં ચાકુ સંતાડી રાખ્યું છે.

હાહાકાર મચી જાશે હું એક્કે અક્ષર બોલીશ તો,
મેં પણ મારી અંદર એક છાપું સંતાડી રાખ્યું છે.

જગની સઘળી પળોજણોથી થાકું ત્યારે ખોલું છું હું,
બે-ત્રણ ગમતી પળનું જે ભાથું સંતાડી રાખ્યું છે.

બધાં જ પત્તાં ગણી લીધાં છે, બધું જ હું તો જાણું છું;
તારા મોઢે બોલ કયું પાનું સંતાડી રાખ્યું છે ?

વર્ષો પ્હેલાં છાનામાના રિવાજનો પાટો બાંધીને,
મેં પણ કોઈને ચાહ્યાનું ચાઠું સંતાડી રાખ્યું છે.

– અનિલ ચાવડા

અનિલ ચાવડા .....શું જોઈતું’તું ?

વારતા આખી ફરી માંડી શકાતી હોત તો શું જોઈતું’તું ?
આંખને જો આંસુથી બાંધી શકાતી હોત તો શું જોઈતું’તું ?
આપ બોલ્યા તે બધા શબ્દો પવન વાટે અહીં આવ્યા હશે પણ,
પત્રની માફક હવા વાંચી શકાતી હોત તો શું જોઈતું’તું ?
જો પ્રવેશે કોઈ ઘરમાં તો પ્રવેશે ફકત સુખની લ્હેરખીઓ,
એક બારી એટલી નાંખી શકાતી હોત તો શું જોઈતું’તું ?
ડાળથી છુટ્ટું પડેલું પાંદડું, તૂટી ગયેલા શ્વાસ, પીછું,
ને સમયની આ તરડ સાંધી શકાતી હોત તો શું જોઈતું’તું ?
આ ઉદાસી કોઈ છેપટ જેમ ખંખેરી શકતી હોત, અથવા,
વસ્ત્રની નીચેય જો ઢાંકી શકાતી હોત તો શું જોઈતું’તું ?
-અનિલ ચાવડા

બાકોરું પાડ્યું.

ઊંઘ પાંપણો વચ્ચે ચગદી સપનામાં બાકોરું પાડ્યું;
ચીસ બની ગઈ પડઘો તો મેં પડઘામાં બાકોરું પાડ્યું.

અંઘારાને વાટી પીધું, અજવાળાને દાટી દીધું;
સૂરજ થઈને મેં જ સ્વયંના તડકામાં બાકોરું પાડ્યું.

હૃદય ક્યાંક બીજે સંધાયું, શ્વાસ શ્વસાયા બીજા સાથે;
અડધું જીવન સાજું રાખ્યું, અડધામાં બાકોરું પાડ્યું.

શોધ્યું સ્મિત રુદનની અંદર, ‘બળવું’માં ઝળહળવું શોધ્યું;
કોને કહેવું કેવી કેવી ઘટનામાં બાકોરું પાડ્યું.

કર્યા હતા એ બધા ગુનાઓ ચોક વચાળે લીધા કબૂલી,
તેં અફવાની ભીંત ચણી મેં અફવામાં બાકોરું પાડ્યું.

– અનિલ ચાવડા

’તું કહેતો હતો

’તું કહેતો હતો,
ઘરની અંદર વર્ષોથી કોઈ ચિત્રો દોરી રહ્યું છે’
‘તો દોરે જ છે ને!’
‘પણ અંદરની દીવાલ પર તો ઊખડેલાં પોપડાં સિવાય બીજું કંઈ જ લાગતું નથી,
બધું વર્ષોથી આમ જ ખાલીખમ પડ્યું હોય એમ લાગે છે.’
‘હું એ જ તો કહું છું, ત્યાં વર્ષોથી કોઈ ખાલીપો ચીતરે છે.’

– અનિલ ચાવડા

Dear Childhood :: I miss you so much......

[From- www.anilchavda.com]

~~>Watch On YouTube ::  Anil Chavda

નવા જન્મેલા કુરકુરિયાને વાઘનો ડર નથી હોતો.
કોરિયન કહેવત

પ્રિય બાળપણ, તું હજી પણ આંખના ખૂણે ક્યારેક ભેજ થઈને ડોકાય છે. મારા હાથ ખિસ્સામાં લખોટીઓ શોધે છે. મારું ચિત્ત ફરવા માંડે છે ભમરડાની જેમ. બાકસના ખોખાની છાપ હારી જતી વખતે જે દુઃખ થતું હતું તે આજે હજાર બાકસનાં ખોખાં જેટલા પૈસા પળમાં વપરાઈ જાય તોય નથી થતું. એ દુઃખ પણ મીઠું હતું. તું હજી પણ મારી અંદર કાગળની હોડીની જેમ તર્યા કરે છે. હું તને છોડી આવ્યો છું મારા ગામની સ્કૂલમાં, ગામના પાદરે, તળાવના પાણીમાં ઊંચેથી મારેલા એ ભૂસકાઓમાં, શેરીમાં રમેલી રમતોમાં, કબડ્ડીમાં, ક્રિકેટમાં, ખોખોમાં, લખોટીમાં, ખૂચમણીમાં, ગેડી-દડામાં, પકડદાવમાં… પણ હવે તું મારી સાથે પકડદાવ રમી રહ્યું છે. હું તને પકડવા મથું છું, પણ તું હાથમાં નથી આવતું. હું તારાથી ઘણો આગળ નીકળી ગયો છું. ના, એમ કહેવું વધારે યોગ્ય રહેશે કે તેં મને આગળ ધકેલી દીધો છે. ‘જબરી પ્રગતિ કરી છે તેં તો!’ એમ કહીને તું મારી સામે કટાક્ષમાં હસે છે. હવે મમ્મી મને વઢતી નથી, પણ જિંદગી વઢયા કરે છે. હવે હું લઘરવઘર નથી રહેતો પહેલાંની જેમ, પણ મારો સમય વારંવાર લઘરવઘર થઈ જાય છે. ઇચ્છા થાય છતાં હું પાણીમાં છબછબિયાં નથી કરી શકતો, હા, મારી આંખમાં પાણી જરૂર છબછબિયાં કરી જાય છે. હજી પણ થાય છે કે ગામમાં પાછો જઈને તળાવની પાળ પરથી દોડીને ઊંચો કૂદકો મારું પાણીમાં, પણ આવી ઇચ્છા પાણીમાં કૂદકો મારવાને બદલે કોઈ અગાધ ઊંડી ખાઈમાં કૂદકો મારી દે છે. હજી યાદ છે મને એક વાર હું ઝાડ પર ચડતા ફસાઈ ગયો હતો. અડધે ચડયો અને પછી ન ઉપર જઈ શકું કે ન નીચે ઊતરી શકું. ત્યારે મોટે મોટેથી રડવા લાગ્યો હતો. આજે પણ ઘણી વાર પરિસ્થિતિના ઝાડમાં એવી રીતે ફસાઈ જાઉં છું કે નથી ઉપર જઈ શકતો કે નથી નીચે ઊતરી શકતો. સ્થિતિ એવી હોય છે કે રડી પણ નથી શકતો. પ્રિય બાળપણ, તારા જવાથી મારી રડવાની માસૂમિયત પણ ગઈ. હવે ઇચ્છું તોય મોટેથી રડી નથી શકાતું. રડવાનું આટલું મોટું સુખ મેં તારી સાથે સાથે જ ગુમાવી દીધું, પણ મારી અંદર હજી બાળપણ જીવ્યા કરે છે. ક્યારેક રાજેશ રેડ્ડીનો શેર મનોમન બોલાઈ જવાય છે.

મેરે દિલ કે કિસી કોને મેં એક માસૂમ સા બચ્ચા,
બડોં કી દેખ કે દુનિયા બડા હોને સે ડરતા હૈ.

પ્રિય બાળપણ, તારા વિના હવે રિસેસમાં ગુલ્લી મારવાનો આનંદ જતો રહ્યો છે. નોકરીઓમાંથી ગુલ્લી મારવાનું મન થઈ આવે ક્યારેક, પણ પિરિયડમાં ગેરહાજર રહેવામાં ઓછા માર્ક્સ આવશે તો શું થશે, એની એટલી બધી બીક નહોતી, જેટલી ઓછા પગારની રહે છે. તને છોડયા પછી મારા અભ્યાસે મને માત્ર નોકરીનો ‘ન’ જ શિખવાડયો, જે ‘ન’કાર તરફ લઈ જાય છે. ક્યારેક જિંદગીની બીક લાગે છે, પણ પેલી કોરિયન કહેવત છેને કે નવા જન્મેલા કુરકુરિયાને વાઘનો ભય હોતો નથી, તેમ તારી સાથે હતો ત્યારે જિંદગીનો સહેજ પણ ભય નહોતો લાગતો. હા હું પતંગ તો હજી પણ ઉડાડું છું, પણ પેલી મુગ્ધતા, જે પતંગ સાથે જ ઊડતી હતી તે હવે પાંખો પણ નથી ફફડાવી શકતી. બાવળનો કપાયેલો કાંટાવાળો કે બોરડીની ડાળીઓનો ઝંડો કરીને પતંગો લૂંટતી વખતે કેવી મજા પડતી! ઉડાડવા કરતાં લૂંટવાની મજા જ કંઈ ઔર હતી. પતંગો લૂંટવા કરતાં હવે જિંદગી મને વધારે લૂંટી રહી છે.

પ્રિય બાળપણ, તારાથી છૂટાછેડા લઈને હું યુવાનીને પરણ્યો, એ પણ હવે મને સાચવવા નથી માગતી. હમણાંથી વૃદ્ધાવસ્થા નામની એક સ્ત્રી મારી પાસે આવવા મથ્યા કરે છે. મને પોતાની પાસે બોલાવ્યા કરે છે. હું દરરોજ એને મળું છું, મારા ઘરના અરીસામાં. લાગે છે કે આ યુવાની પણ હવે ડિવોર્સ પેપર પર સહી કરાવી જ લેશે. આ વૃદ્ધાવસ્થાનો ઇરાદો સારો નથી લાગતો, પણ ન જાણે કેમ હું એની તરફ ધકેલાતો જાઉં છું. એ મને ખેંચી રહી છે દિવસે ને દિવસે પોતાના તરફ. મારી ચામડીને કરચલી ઓઢાડી રહી છે, મારી આંખમાં ઝાંખપની મેશ આંજી રહી છે. બાળપણમાં થપ્પોની રમત રમતાં રમતાં જે રીતે છુપાઈ જતા હતા તેમ હું તેનાથી ભાગીને ઘણી વાર છુપાઈ જાઉં છું, સફેદ ચાંદી જેવા વાળ પર ડાઈની કાળાશ પાથરી દઉં છું, પણ બે-ચાર દિવસમાં તો એ મને તરત જ પકડી પાડે છે અને કહી દે છે થપ્પો!! મારી વૃદ્ધાવસ્થા મને નહીં જ છોડે. પ્રિય બાળપણ, આ ક્ષણે હું તને મિસ કરું છું. બાળપણમાં લાકડીના ડંડે રમતો હતો, હવે એ જ લાકડી આ ઘડપણમાં ટેકણલાકડી થઈને મને ફરી મળી છે. પણ હવે હું લાકડી સાથે એ મસ્તીથી રમી નથી શકતો, જે મસ્તીથી પહેલાં રમતો હતો. સમયની કાળમીંઢ અને અદૃશ્ય લાકડી સતત મારી પીઠ પર પડતી રહી છે, એટલે જ તો આ વૃદ્ધાવસ્થામાં હું કમરથી વળતો જાઉં છું. પ્રિય બાળપણ, તું આવ મારી પાસે. થોડી વાર માટે બેસ. મારી સાથે વાતો કર, રમતો રમ, બાળપણમાં રમતા હતા એવી જ રમતો… મારે રમવું છે તારી સાથે! હું મૃત્યુની પાળ પર ઊભો છું, ત્યાંથી ગબડી પડું તે પહેલાં એક વાર, માત્ર એક વાર મા જેમ પોતાના બાળકને કરે છે એમ જ તું મારા હોઠ પર એક ચુંબન કરી દે, કેમ કે હું અત્યારે તને ખૂબ જ મિસ કરું છું.

મનની મોસમ : અનિલ ચાવડા

તને જ કહું છું સાંભળ પીડા! શરમ-બરમ જેવું લાગે છે કૈં?

તને જ કહું છું સાંભળ પીડા! શરમ-બરમ જેવું લાગે છે કૈં?
જીવનની બસમાં ખુશીઓની માટે સ્હેજે જગા જ રાખી નૈ!

તેં કીધું’તુંઃ ‘અમથી અમથી બેઠી છું હું ઝળઝળિયાને કાંઠે’,
હળવે રહી તેં ચરણ ઝબોળ્યાં, ઊતરી અંદર, પછી મને તું ગાંઠે?
આંખોનું આ તળાવ આખ્ખું ડ્હોળી નાખ્યું લિમિટ જરાયે રૈ?
તને જ કહું છું સાંભળ પીડા! શરમ-બરમ જેવું લાગે છે કૈં?

તું ને તારો પેલો પ્રેમી એનું શું કીધું ‘તું નામ; ઉઝરડો?
તમે બેઉં જ્યાં ન્હોર લઈને મળી રહ્યા છો એ છે મારો બરડો;
મારામાંથી કાઢી મૂકો બહાર મને અંદરથી તાળું દૈ!
તને જ કહું છું સાંભળ પીડા! શરમ-બરમ જેવું લાગે છે કૈં?

– અનિલ ચાવડા

એ ખરા તડકે ને ઉઘાડા પગે દોડાવશે એવી ખબર થોડી જ હોય?

એ ખરા તડકે ને ઉઘાડા પગે દોડાવશે એવી ખબર થોડી જ હોય?
ને વ્યથાઓ ડાકુઓની જેમ પાછળ આવશે એવી ખબર થોડી જ હોય?

હા ખબર છે મેં જ તો કીધું હતું એને: સ્મરણ કોદાળી જેવાં હોય છે,
એ મને મારી જ પાસે દર વખત ખોદાવશે એવી ખબર થોડી જ હોય?

જેમને દિવસે નહોતાં આવવા દીધાં મેં મારી આંખમાં એ દૃશ્ય સૌ,
અડધી રાતે પાંપણોનાં બારણાં ખખડાવશે એવી ખબર થોડી જ હોય?

મન ઉપર ઇચ્છાની નાની ફોડલી થઈ ગઈ હતી તો ફોડી નાખી એને મેં,
આ ગુનામાં દેહ આખો ફાંસીએ લટકાવશે એવી ખબર થોડી જ હોય?

ભીતરી દુષ્કાળને જો નાથવો હો તો બલિ તો જોઈએ એવું કહી,
માથું મારાં સેંકડો સપનાંઓનું છેદાવશે એવી ખબર થોડી જ હોય?

ઝેર, ફાંસો કે નદીમાં ડૂબવી દેવાની સઘળી કોશિશો પણ વ્યર્થ ગઈ,
જિંદગી! તું વારતાને આ હદે લંબાવશે એવી એવી ખબર થોડી જ હોય?

– અનિલ ચાવડા

Congratulation Anil Chavda sir

Kavishri Ravji Patel Yuva Sahitya Award will be given to the young and promising poet  Shri Anil Chavda.

 Khub khub abhinandan Morpichh group tarafthi.......

છોડ દીવાને પહેલાં તું મને પ્રગટાવને,

છોડ દીવાને પહેલાં તું મને પ્રગટાવને,
આવવા તૈયાર છું, રસ્તો જરા બદલાવને.

પ્રેમની વ્યાખ્યા કરે છે એક માણસ ક્યારનો,
તું જરા એને ખૂણામાં લઈ જઈ સમજાવને.

ભાઈ ખાલીપા ! હજીયે કોઈ પણ આવ્યું નહીં,
તું જ ઘરની બ્હાર જઈને બારણું ખખડાવને.

આંસુ આંખોનાં પ્રવાહી થઈ ગયેલા શબ્દ છે,
ચાલ નવરો હોય તો થોડીક લિપિ ઉકલાવને.

ક્યાં સુધી હું આભ સામે જોઈને બેસી રહું?
તું હવે વરસાવતો જો હોય તો વરસાવને.
-અનિલ ચાવડા

ચોતરફ અજવાળું ઊઠી ગયું છે,

ચોતરફ અજવાળું ઊઠી ગયું છે,
કોઈ ઘરમાં કંઈક મૂકી ગયું છે.
મેં ચણાવી એક દીવાલ ભીતર,
કોક આ દીવાલ કૂદી ગયું છે.
તું ઊછળતી એક એવી નદી છે,
મારું જેમાં વ્હાણ ડૂબી ગયું છે.
કેમ તારામાંથી હું બ્હાર આવું,
દોરડું વચ્ચેથી તૂટી ગયું છે !
ત્યાં પતંગિયું જ બેઠું હશે હોં,
એટલે એ પાન ઝૂકી ગયું છે.
ડાળ પર પડઘાય છે એક ટહુકો,
ક્યારનું પંખી તો ઊડી ગયું છે.

- અનિલ ચાવડા

તું ચાલને વરસાદમા...

બંધ ક્ષણ એકાદમાં, તું ચાલને વરસાદમાં.
કોઈ પણ સંવાદમાં, તું ચાલને વરસાદમાં.

આગવી ભીનાશ લઈ, ને લઈ પલળવું આગવું;
આગવા અવસાદમાં, તું ચાલને વરસાદમાં.

કોઈ પણ બંધન નહીં કે કોઈ પણ અડચણ નહીં,
વાદ ના વિખવાદમાં, તું ચાલને વરસાદમાં.

એકલી તું? એકલો હું? અપણે બન્ને જણા?
વાદ કે વિખવાદમાં, તું ચાલને વરસાદમાં.

એક વાદળ, એક કાજળ, એક પળ ને એક સ્થળ;
એકલા ઉન્માદમાં, તું ચાલને વરસાદમાં.

- અનિલ ચાવડા

મળશું’ નામે એક મહેલનો વણઉકલ્યો છે ભેદ ...

‘મળશું’ નામે એક મહેલનો વણઉકલ્યો છે ભેદ તો મળવા આવું ક્યાંથી ?
અલગ  અલગ બે  અંધારામાં તમે કરો છો કેદ તો મળવા આવું ક્યાંથી ?

નિત નવા ઉમંગો માગી, મેઘધનુષી રંગો માગી,
તમે થઈ ગયા ચૂપ
રંગો સઘળા લાવું ક્યાંથી, ખાલી હાથે આવું ક્યાંથી,
ક્યાંથી ચીતરું રૂપ ?

રંગો સઘળા ભેગા થઈને વ્યક્ત કરે છે ખેદ તો મળવા આવું ક્યાંથી ?
અલગ અલગ બે અંધારામાં તમે કરો છો કેદ તો મળવા આવું ક્યાંથી ?

ક્ષણના તારેતાર ઉપર પણ, ઈચ્છાઓના દ્વાર ઉપર પણ,
મારી દીધી સાંકળ
યુગો  યુગોથી  ખૂલવા  કરતી ‘હોવું’  નામે  બોતલ  ઉપર,
વાસી દીધું ઢાંકણ.

રસ્તા, શેરી, ગામ-ગલીનો  ઊડતો લાગ્યો છેદ તો મળવા આવું ક્યાંથી ?
અલગ અલગ બે અંધારામાં તમે કરો છો કેદ તો મળવા આવું ક્યાંથી ?
-અનિલ ચાવડા

અનિલ ચાવડા

બી, પછી કૂંપળ, પછી ડાળી, પછી ઉપર કળી મૂક;
એમ મારી જિંદગીને પણ વ્યવસ્થિત સાંકળી મૂક.

બેઉં ભેગાં મોકલીને આમ ના ગૂંચવ મને તું,
સુખ અને દુઃખની વચાળે કોઈ રેખા પાતળી મૂક.

ખૂબ તરણાં ગોઠવ્યાં માળો થયો નહિ, થાય ક્યાંથી?
જ્યાં સુધી ના લાગણીની લીલીછમ તારી સળી મૂક!

એકઃ હું છું, બેઃ નથી, ત્રણઃ હું છું પણ ને હું નથી પણ;
આ ત્રણેમાંથી ગમે તે એક ઉપર આંગળી મૂક.

આમ લોહીઝાણ એ ના થાય તો એ થાય શું, બોલ?
ખૂબ સમજાવ્યો હતો સૌએ ન શ્રદ્ધા આંધળી મૂક.

આબરુ ખોઈ દીધેલા દીકરીના બાપ જેવું-
એક રણ છું; હે ગગન મારા શિરે તું વાદળી મૂક.

– અનિલ ચાવડા